در آن صورت فساد فراوان مىشد . از پشتش براى سوارى استفاده مىكرد ، و در فرج او وطى مىكرد ، ولى خداوند پشت آن‌ها را براى سوارى و باربرى مباح كرد ، و فروج آن‌ها را حرام گرداند . خداوند براى مردان ، زنان را خلق كرد ، تا مردان با آنان انس بگيرند و آرامش يابند ، و زنان جاىگاه شهوات آن‌ها و مادران فرزندانشان باشند . اين حديث ، به روشنى بر آنچه صاحبان اين قول بر آن اصرار دارند ، دلالت مىكند ؛ بدين معنا كه هدر دادن منى اگرچه از طريق تلقيح جايز نيست ، زيرا جهت استفادهء از آن فقط آميزش است كه بر آن سكون مترتب مىشود و آثار مترتب بر آميزش بر لقاح مصنوعى بار نمىشود . نظريهء دوم بدان‌گونه كه از پاره‌اى نوشتارها برمىآيد ، مطلقا تمام صورت‌هايى كه در باب تلقيح ذكر شده - و بعضى آن صورت‌ها را به چهارده فرض رسانده‌اند - جايز شمرده شده است ؛ آية اللّه محمد يزدى در مقاله‌اى با عنوان « بارورىهاى مصنوعى و حكم فقهى آن » صورت‌هاى گوناگون بارورى را صحيح شمرده و آن را حرام ندانسته است و حتى اگر نطفهء مجهولى را از « بانك نطفه » بگيرند ، نيز تلقيح جايز و بچه حلال‌زاده است . « 1 » نظريهء سوم اين نظريه در نوشته‌هاى فقيهانى است كه به تفصيل در مسئله قائل شده‌اند و برخى از صورت‌هاى اين عمل را جايز ، و بعضى از صورت‌هاى آن را حرام مىدانند ؛ نوشتهء استاد محسن حرم پناهى با عنوان « تلقيح مصنوعى » « 2 » و نوشتار استاد آية اللّه سيد محمد صادق روحانى در المسائل المستحدثه و نوشتهء آية اللّه مؤمن در الكلمات السديده ، در اين‌باره است .

--> ( 1 ) . مجلهء فقه اهل البيت ، ش 5 و 6 ، ص 97 . ( 2 ) . فقه اهل البيت ، ش 9 ، ص 136 ؛ ش 10 ، ص 147 .